บทว่า ธมฺโม คือ กุศลธรรม ๑๐ หรือธรรมมีทานและศีลเป็นต้น.

บทว่า สุจิณฺโณ ได้แก่ กระทำดีแล้ว คือประพฤติดีแล้ว.

บทว่า สุขมาวหาติ ความว่า นำมาซึ่งความสุขของมนุษย์เช่นความสุขของโสณเศรษฐีบุตร และพระรัฐบาลเป็นต้น ซึ่งความสุขทิพย์ เช่นความสุขของท้าวสักกะเป็นต้น และนิพพานสุข เช่นความสุขของพระมหาปทุมเป็นต้นในปริโยสาน.

สัจจะศัพท์นี้ ในบทว่า สจฺจํ ย่อมปรากฏในหลายอรรถ กล่าวคือปรากฏในวาจาสัจจะ ในบทเป็นต้นว่า ๑- พึงกล่าวคำสัจ ไม่พึงโกรธดังนี้.