ในที่สุดแห่งถ้อยคำ ธรรมาภิสมัยได้มีแก่ประชาชน ๘๔,๐๐๐. แต่นั้นมา พระราชาและชาวเมืองกระทำที่อยู่ของยักษ์ในที่ใกล้ที่อยู่ของท้าวเวสวัณมหาราช เปลี่ยนเป็นเครื่องสักการะมีดอกไม้ของหอมเป็นต้น ให้เป็นเครื่องเซ่นประจำ. และเขาปล่อยกุมารนั้นผู้ถึงความเป็นวิญญูชนแล้วว่า เธออาศัยพระผู้มีพระภาคเจ้า จึงได้ชีวิตจงไป เข้าไปนั่งใกล้พระผู้มีพระภาคเจ้าและภิกษุสงฆ์.

หัตถกะอาฬกะนั้นเข้าไปนั่งใกล้พระผู้มีพระภาคเจ้าและภิกษุสงฆ์ไม่นาน ก็ตั้งอยู่ในอนาคามิผล เรียนพระพุทธพจน์ทั้งปวง มีอุบาสก ๕๐๐ เป็นบริวาร.

ก็แลพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงประกาศเข้าไว้ในตำแหน่งเอตทัคคะว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ยอดของอุบาสกสาวกของเราผู้สงเคราะห์ชุมชนด้วยวัตถุ ๔ คือ หัตถกะอาฬวกะ. จบอรรถกถาอาฬวกสูตรที่ ๑๒

จบอรรถกถายักขสังยุต ด้วยประการฉะนี้.