บทว่า ตนุยา แปลว่า น้อย. อธิบายว่า ชื่อว่าพระขีณาสพทั้งหลายเกียดกันอกุศลธรรมทั้งหลายด้วยหิริเที่ยวไปอยู่ มีน้อย.

บทว่า สทา สตา ได้แก่ ผู้ประกอบด้วยความไพบูลย์แห่งสติตลอดกาลเป็นนิตย์.

บทว่า อนฺตํ ทุกฺขสฺส ปปฺปุยฺย ได้แก่ บรรลุพระนิพพานอันเป็นธรรมที่สิ้นสุดของวัฏฏทุกข์.

คำที่เหลือมีนัยตามที่กล่าวแล้วนั่นแหละ. พระไตรปิฏก ภาษาบาลี อักษรไทย