เฉตฺวา นทฺธึ วรตฺตญฺจ อิจฺฉาโลภญฺจ ปาปกํ สมูลํ ตณฺหํ อพฺพุยฺห เอวํ ยาตฺรา ภวิสฺสติ. ตัดความผูกโกรธด้วย กิเลสเป็นเครื่องร้อยรัดด้วย

ความปรารถนาและความโลภอันลามกด้วย ถอน

ตัณหาอันมีอวิชชาเป็นมูลเสียแล้วอย่างนี้ ความ

ออกไป (จากทุกข์) จึงมีได้.