บทว่า นามสนฺนิสฺสิตา ได้แก่ อาศัยการตั้งชื่อ เช่นมีคำว่าสมุทรเป็นต้น. อธิบายว่า คาถาเมื่อเริ่มก็ต้องอาศัยนาม (ชื่อ) อย่างใดอย่างหนึ่งมีสมุทร แผ่นดินเป็นต้นนั่นแหละแล้วจึงเริ่ม.

บทว่า อาสโย แปลว่า เป็นที่อาศัย. อธิบายว่า เพราะคาถาทั้งหลายย่อมเป็นไปเพราะกวี ทั้งกวีนั้นก็เป็นที่อาศัยของคาถาทั้งหลาย ดังนี้. จบอรรถกถากวิสูตรที่ ๑๐

และจบชราวรรคที่ ๖

รวมพระสูตรในชราวรรคที่ ๖