บทว่า โภชิสิยํ ได้แก่ ความไม่เป็นทาส.

บทว่า สมณะทั้งหลาย ได้แก่ สมณะผู้มีอาสวะสิ้นแล้วทั้งหลาย. เพราะว่า สมณะผู้ขีณาสพเหล่านั้น ชื่อว่าไม่มีกิเลสโดยสิ้นเชิง.

บทว่า พรหมจรรย์ที่อยู่จบแล้วของสมณะย่อมไม่เสื่อม อธิบายว่า การอยู่ด้วยอริยมรรค ย่อมไม่เสื่อมไป.

บทว่า ปริชานนฺติ อธิบายว่า พระเสกขะทั้งหลาย จำเดิมแต่เป็นกัลยาณปุถุชน ชื่อว่าย่อมกำหนดรู้ด้วยปริญญาอันเป็นโลกิยะและโลกุตระ.