บทว่า โภชิสิยํ อธิบายว่า ชื่อว่าความเป็นไทตลอดกาลเป็นนิตย์ ย่อมมีแก่สมณะผู้เป็นพระขีณาสพเท่านั้น.

บทว่า วนฺทติ ความว่า ย่อมไหว้ตั้งแต่วันบวช.

บทว่า ปติฏฺฐิตํ ได้แก่ ตั้งมั่นในศีล.

บทว่า สมณีธ แปลว่า ซึ่งสมณะในโลกนี้.