บรรดาบทเหล่านั้น ด้วยบทว่า อิทํ เทพบุตรนั้นแสดงจิตของตน.

บทที่ ๒ เป็นไวพจน์ของบทต้นนั่นแหละ.

ก็บทว่า นิจฺจํ ไม่พึงถือเอาความว่า จำเดิมแต่กาลที่บังเกิดในเทวโลก. พึงทราบความนั้นว่าเป็นนิตย์ จำเดิมแต่เวลาที่สะเทือนใจ.

บทว่า อนุปฺปนฺเนสุ กิจฺเจสุ ได้แก่ ในทุกข์ทั้งหลายที่เกิดขึ้น โดยล่วงไป ๗ วันแต่วันนี้.