บทว่า สมณพฺราหฺมณา ได้แก่ ชื่อว่าสมณะ เพราะเข้าบวช ชื่อว่าพราหมณ์ โดยกำเนิด.

ในบทว่า สงฺฆิโน เป็นต้นที่ชื่อว่า สังฆี เพราะสมณพราหมณ์เหล่านั้นมีสงฆ์ กล่าวคือชุมนุมนักบวช. ที่ชื่อว่า คณี ก็เพราะสมณพราหมณ์มีคณะนั้นนั่นแหละ. ที่ชื่อว่า คณาจารย์ ก็เพราะเป็นอาจารย์ของคณะนั้น โดยให้ศึกษาอาจาระ.

บทว่า ญาตา แปลว่า ที่เขารู้จักกันทั่ว คือปรากฏแล้ว.

ที่ชื่อว่า ยสสฺสิ [มียศ] ก็เพราะสมณพราหมณ์เหล่านั้นมียศ [เกียรติยศ] ฟุ้งขจรอย่างนี้ว่า ท่านเป็นผู้มักน้อย สันโดษ ไม่นุ่งแม้แต่ผ้า เพราะเป็นผู้มักน้อย.