๑๐. ทุติยโกกาลิกสูตร
๑๐. โกกาลิกสุตฺตวณฺณนา
[๑๘๑] ทสเม โกกาลิโก ภิกฺขุ เยน ภควา เตนุปสงฺกมีติ โก อยํ โกกาลิโก, กสฺมา จ อุปสงฺกมิ? อยํ กิร โกกาลิกรฏฺเฐ โกกาลิเก นคเร โกกาลิกเสฏฺฐิสฺส ปุตฺโต ปพฺพชิตฺวา ปิตรา การาปิเต วิหาเร ปฏิวสติ จูฬโกกาลิโกติ นาเมน, น เทวทตฺตสฺส สิสฺโส. โสปิ ๔- พฺราหฺมณปุตฺโต มหาโกกาลิโก นาม. ภควติ ปน สาวตฺถิยํ วิหรนฺเต เทฺว อคฺคสาวกา ปญฺจมตฺเตหิ ภิกฺขุสเตหิ สทฺธึ ชนปทจาริกญฺจรมานา อุปกฏฺฐาย วสฺสูปนายิกาย วิเวกาวาสํ วสิตุกามา เต ภิกฺขู อุยฺโยเชตฺวา อตฺตโน ปตฺตจีวรมาทาย ตสฺมึ ชนปเท ตํ นครํ ปตฺวา ตํ วิหารํ อคมํสุ. ตตฺถ จ ๕- เนสํ โกกาลิโก วตฺตํ ทสฺเสสิ. เต เตน สทฺธึ สมฺโมทิตฺวา "อาวุโส มยํ อิธ เตมาสํ วสิสฺสาม, มา กสฺสจิ อาโรเจสี"ติ ๖- ปฏิญฺญํ คเหตฺวา วสึสุ. วสิตฺวา ปวารณาทิวเส ปวาเรตฺวา "คจฺฉาม มยํ อาวุโส"ติ โกกาลิกํ อาปุจฺฉึสุ. โกกาลิโก "อชฺเชกทิวสํ อาวุโส วสิตฺวา เสฺว คมิสฺสถา"ติ วตฺวา ทุติยทิวเส นครํ ปวิสิตฺวา มนุสฺเส อามนฺเตสิ "อาวุโส ตุเมฺห อคฺคสาวเก อิธาคนฺตฺวา วสมาเนปิ น ชานาถ, น โกจิ ๗- ปจฺจเยนาปิ นิมนฺเตตี"ติ. นครวาสิโน "กหํ ภนฺเต เถรา, กสฺมา โน น
@๔ ฉ.ม. โส หิ ๕ ฉ.ม. จ-สทฺโท น ทิสฺสติ