๗. สุพฺรหฺมสุตฺตวณฺณนา

[๙๘] สตฺตเม สุพฺรหฺมาติ โส กิร เทวปุตฺโต อจฺฉราสงฺฆปริวุโต นนฺทนกีฬิกํ ๒- คนฺตฺวา ปาริฉตฺตกมูเล ปญฺญตฺตาสเน นิสีทิ. ตํ ปญฺจสตา เทวธีตโร ปริวาเรตฺวา นิสินฺนา, ปญฺจสตา รุกฺขํ อภิรุฬฺหา. ๓- นนุ จ เทวตานํ จิตฺตวเสน โยชนสติโกปิ รุกฺโข นมิตฺวา หตฺถํ อาคจฺฉติ, กสฺมา ตา อภิรุฬฺหาติ. ขิฑฺฑาปสุตฺตาย. อภิรุยฺห ปน มธุรสฺสเรน คายิตฺวา ๓- ปุปฺผานิ ปาเตนฺติ, ตานิ คเหตฺวา อิตรา เอกโตวณฺฏิกมาลาทิวเสน คนฺเถนฺติ. อถ รุกฺขํ อภิรุฬฺหา อุปจฺเฉทกกมฺมวเสน เอกปฺปหาเรเนว กาลํ กตฺวา อวีจิมฺหิ นิพฺพตฺตา มหาทุกฺขํ อนุภวนฺติ.

อถ กาเล คจฺฉนฺเต เทวปุตฺโต "อิมาสํ เนว สทฺโท สุยฺยติ, น ปุปฺผานิ ปาเตนฺติ, กหํ นุโข คตา"ติ อาวชฺเชนฺโต นิรเย นิพฺพตฺตภาวํ ทิสฺวา ปิยวตฺถุกโสเกน รุปฺปมาโน จินฺเตสิ "เอตฺตาวตา ๑- ยถากมฺเมน คตา, มยฺหํ อายุสงฺขาโร กิตฺตโก"ติ. โส "สตฺตเม ทิวเส มยา ๒- อวเสสาหิ ปญฺจสตาหิ สทฺธึ กาลํ กตฺวา ตตฺเถว นิพฺพตฺติตพฺพนฺ"ติ ทิสฺวา พลวตเรน โสเกน รุปฺปิ. โส "อิมํ มยฺหํ โสกํ สเทวเก โลเก อญฺญตฺร ตถาคตา นิพฺพาเปตุํ ๓- สมตฺโถ นาม นตฺถี"ติ จินฺเตตฺวา สตฺถุ สนฺติกํ คนฺตฺวา นิจฺจํ อุตฺรสฺตนฺติ คาถมาห.