@๔ ม. จกฺขุวิญฺญาณาทีนิ ๕ ฉ.ม., อิ. จนฺทนงฺคลิโก ๖ ฉ.ม. ภควา มยฺหํ

@๗ ฉ.ม., อิ. ตสฺส เต ปญฺจ, สี. ตสฺส เต จ ๘ ฉ.ม., อิ. นิสินฺนวเสเนว

@๙ ฉ.ม., อิ. เตหิ สตฺตคุเณน สหสฺสคุเณน วิโรจมานํ

โกกนทนฺติ ปทุมสฺเสเวตํ เววจนํ. ปาโตติ กาลสฺเสว. สิยาติ ภเวยฺย. อวีตคนฺธนฺติ อวิคตคนฺธํ. องฺคีรสนฺติ สมฺมาสมฺพุทฺธํ. ภควโต หิ องฺคโต รํสิโย ๑- นิกฺขมนฺติ, ตสฺมา องฺคีรโสติ วุจฺจติ. ยถา โกกนทสงฺขาตํ ปทุมํ ปาโตว ผุลฺลํ อวีตคนฺธํ สุคนฺธํ ๒- สิยา, เอวเมว ภควนฺตํ องฺคีรสํ ตปนฺตํ อาทิจฺจมิว อนฺตลิกฺเข วิโรจมานํ ปสฺสาติ อยเมตฺถ สงฺเขปตฺโถ. ภควนฺตํ อจฺฉาเทสีติ ภควโต อทาสีติ อตฺโถ. โลกโวหารโต ปเนตฺถ อีทิสํ วจนํ โหติ. โส กิร อุปาสโก "เอเต ตถาคตสฺส คุเณสุ ปสีทิตฺวา มยฺหํ ปญฺจ อุตฺตราสงฺเค เทนฺติ, อหํ เอเต ๓- ภควโตว ทสฺสามี"ติ จินฺเตตฺวา อทาสิ. ทุติยํ.

เล่มที่ ๑๕ สังยุตตนิกาย สคาถวรรค๓๒๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. ปัญจราชสูตร”