ธีตาหํ พุทฺธเสฏฺฐสฺส ฉินฺท วา มํ วธสฺสุ ๖- วา"ติ.

เอวํ ธนญฺชานีตชฺชิตํ นาม ๗- ตชฺเชนฺตี ๘- ปญฺจ คาถาสตานิ อภาสิ. พฺราหฺมโณ พฺราหฺมณึ ปรามสิตุํ วา ปหริตุํ วา อสกฺโกนฺโต "โภติ ยํ เต รุจฺจติ, ตํ กโรหี"ติ วตฺวา ขคฺคํ สยเน ขิปิ. ปุนทิวเส เคหํ ปริตูปลิตฺตํ การาเปตฺวา ลาชปุณฺณฆฏมาลาคนฺธาทีหิ ตตฺถ ตตฺถ อลงฺการาเปตฺวา ปญฺจนฺนํ พฺราหฺมณสตานํ นวนีตสปฺปิสกฺขรมธุรยุตฺตํ ๙- อปฺโปทกปายาสํ ปฏิยาทาเปตฺวา กาลํ อาโรจาเปสิ.

พฺราหฺมณีปิ ปาโตว คนฺโธทเกน สยํ นฺหายิตฺวา สหสฺสคฺฆนิกํ ๑๐- อหตวตฺถํ นิวาเสตฺวา ปญฺจสตคฺฆนิกํ เอกํสํ กตฺวา สพฺพาลงฺการปฏิมณฺฑิตา

เล่มที่ ๑๕ สังยุตตนิกาย สคาถวรรค๔๗๒

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. ธนัญชานีสูตร”