๙. ปฐมสุกฺกาสุตฺตวณฺณนา

[๒๔๓] นวเม รถิกาย รถิกนฺติ เอกรถิกํ คเหตฺวา ตโต อปรํ คจฺฉนฺโต รถิกาย รถิกํ อุปสงฺกมนฺโต นาม อโหสิ. ๓- สิงฺฆาฏเกปิ เอเสว นโย. เอตฺถ จ รถิกาติ รจฺฉา. สิงฺฆาฏกนฺติ จตุกฺกํ. กิมฺเม กตาติ กึ เม ๔- กตา, กึ กโรนฺตีติ อตฺโถ. มธุปีตาว เสยเรติ คนฺธมธุปานปีตา ๕- วิย สยนฺติ. คนฺธมธุปานปีโต กิร สีสํ อุกฺขิปิตุํ น สกฺโกติ, อสญฺญี หุตฺวา สยเตว. ตสฺมา เอวมาห.

ตญฺจ ปน อปฺปฏิวานียนฺติ ตญฺจ ปน ธมฺมํ อปฺปฏิวานียํ เทเสติ. พาหิรกญฺหิ สุมธุรํปิ โภชนํ ปุนปฺปุนํ ภุญฺชนฺตสฺส น รุจฺจติ, "อปเนถ, กึ อิมินา"ติ ปฏิวาเนตพฺพํ อปเนตพฺพํ โหติ, น เอวมยํ ธมฺโม. อิมํ หิ ธมฺมํ ปณฺฑิตา วสฺสสตํปิ วสฺสสหสฺสํปิ สุณนฺตา ติตฺตึ น คจฺฉนฺติ. เตนาห "อปฺปฏิวานียนฺติ. อเสจนกโมชวนฺ"ติ อนาสิตฺตกํ โอชวนฺตํ. ยถา หิ พาหิรานิ อสมฺภินฺนปายาสาทีนิปิ สปฺปิมธุสกฺขราหิ อาสิตฺตานิ โยชิตาเนว มธุรานิ โอชวนฺตานิ โหนฺติ, น เอวมยํ ธมฺโม. อยํ หิ อตฺตโนว ๖- ธมฺมตาย มธุโร เจว โอชวา จ, น อญฺเญน อุปสิตฺโต. เตนาห "อเสจนกโมชวนฺ"ติ.