"สทฺโธ สีเลน สมฺปนฺโน ยโสโภคสมปฺปิโต

ยํ ยํ ปเทสํ ภชติ ตตฺถ ตตฺเถว ปูชิโต"ติ ๑- วจนโต โลกสนฺตตึ จ อาวหตีติ กตฺวา "วิตฺตนฺ"ติ วุตฺตํ. ยสฺมา ปเนตํ ๒- สทฺธาวิตฺตํ อนุคามิกํ อนญฺญสาธารณํ สพฺพสมฺปตฺติเหตุ, โลกิยสฺส หิรญฺญสุวณฺณาทิวิตฺตสฺสาปิ นิทานํ. สทฺโธเยว หิ ทานาทีนิ ปุญฺญานิ กตฺวา วิตฺตํ อธิคจฺฉติ, อสฺสทฺธสฺส ปน วิตฺตํ ยาวเทว อนตฺถาย โหติ, ตสฺมา เสฏฺฐนฺติ วุตฺตํ. ปุริสสฺสาติ อุกฺกฏฺฐปริจฺเฉทเทสนา. ตสฺมา น เกวลํ ปุริสสฺส, อิตฺถีอาทีนมฺปิ สทฺธาวิตฺตเมว เสฏฺฐนฺติ เวทิตพฺพํ.

ธมฺโมติ ทสกุสลธมฺโม, ทานสีลาทิธมฺโม วา. ๓- สุจิณฺโณติ สุกโต สุจริโต. สุขมาวหาตีติ โสณเสฏฺฐิปุตฺตรฏฺฐปาลาทีนํ วิย มนุสฺสสุขํ, สกฺกาทีนํ วิย ทิพฺพสุขํ, ปริโยสาเน มหาปทุมาทีนํ วิย นิพฺพานสุขญฺจ อาวหติ.

สจฺจนฺติ อยํ สจฺจสทฺโท อเนเกสุ อตฺเถสุ ทิสฺสติ. เสยฺยถีทํ? "สจฺจํ ภเณ น กุชฺเฌยฺยา"ติอาทีสุ ๔- วาจาสจฺเจ. "สจฺเจ ฐิตา สมณพฺราหฺมณา จา"ติอาทีสุ ๕- วิรติสจฺเจ. "กสฺมา นุ สจฺจานิ วทนฺติ นานา, ปวาทิยาเส กุสลาวิทานา"ติอาทีสุ ๖- ทิฏฺฐิสจฺเจ. จตฺตาริมานิ ภิกฺขเว พฺราหฺมณสจฺจานี"ติอาทีสุ ๗- พฺราหฺมณสจฺเจ. "เอกํ หิ สจฺจํ น ทุติยมตฺถี"ติอาทีสุ ๘- ปรมตฺถสจฺเจ. "จตุนฺนํ สจฺจานํ กุสลา"ติอาทีสุ ๙- อริยสจฺเจ. อิธ ปน ปรมตฺถสจฺจํ นิพฺพานํ วิรติสจฺจญฺจ อพฺภนฺตรํ กตฺวา วาจาสจฺจํ อธิปฺเปตํ, ยสฺสานุภาเวน อุทกาทีนิ วเส วตฺเตนฺติ, ชาติชรามณปารํ ตรนฺติ. ยถาห:-

เล่มที่ ๑๕ สังยุตตนิกาย สคาถวรรค๖๔๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๒. อาฬวกสูตร”