Yattha bheravāti yasmiṃ ṭhāne bhayajanakā saviññāṇakā sīhabyagghādayo, aviññāṇakā rattibhāge khāṇuvalliādayo bahū atthi. Siriṃsapāti dīghajātikādisiriṃsapā. Nisīdi tattha bhikkhūti tādise ṭhāne bhikkhu nisinno. Iminā idaṃ dīpeti bhagavā:- yathā tumhe etarahi tatraṭṭhakabheravārammaṇāni ceva siriṃsape ca vijjunicchāranādīni ca amanasikatvā nisinnā, evameva padhānamanuyuttā bhikkhū nisīdantīti.

Jātu me diṭṭhanti ekaṃsena mayā diṭṭhaṃ. Nayidaṃ itihītihanti idaṃ itiha itihāti na takkahetu vā nayahetu vā piṭakasampadānena vā ahaṃ vadāmi. Ekasmiṃ brahmacariyasminti ekāya dhammadesanāya. Dhammadesanā hi idha brahmacariyanti adhippetā. Maccuhāyinanti maraṇapariccāgīnaṃ khīṇāsavānaṃ.

Dasā ca dasadhā dasāti ettha dasāti daseva, dasadhā dasāti sataṃ, aññe ca dasuttarasekkhasataṃ passāmīti vadati. Sotaṃ samāpannāti maggasotaṃ samāpannā. Atiracchānagāminoti desanāsīsametaṃ, avinipātadhammāti attho. Saṅkhātuṃ nopi sakkomīti musāvādabhayena ettakā nāma puññabhāgino sattāti gaṇetuṃ na sakkomīti bahubrahmadesanaṃ sandhāya evamāha. Tatiyaṃ.

เล่มที่ ๑๕ สังยุตตนิกาย สคาถวรรค๔๖๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “๓. อันธกวินทสูตร”