อย่าได้มีความเสียใจในภายหลังเลย

ลำดับนั้น อาฬวิกาภิกษุณีได้มีความคิดดังนี้ว่า “นี่ใครหนอมากล่าวคาถา จะเป็นมนุษย์หรืออมนุษย์กันแน่” อาฬวิกาภิกษุณีได้มีความคิดดังนี้อีกว่า “นี่คือมาร ผู้มีบาป ประสงค์จะให้เราเกิดความกลัว ความหวาดสะดุ้ง ความขนพองสยองเกล้า และประสงค์จะให้เคลื่อนจากวิเวก จึงกล่าวคาถา” อาฬวิกาภิกษุณีทราบว่า “นี่คือ มารผู้มีบาป” จึงได้กล่าวกับมารผู้มีบาปด้วยคาถาว่า

ในโลกนี้มีเครื่องสลัดออก(จากทุกข์)

เราสัมผัสดีแล้วด้วยปัญญา