๑๐. ทุติยอายุสูตร

๑๐. ทุติยอายุสูตร

ว่าด้วยอายุ สูตรที่ ๒

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเวฬุวัน ฯลฯ เขตกรุง ราชคฤห์ ณ ที่นั้น พระผู้มีพระภาค ฯลฯ ได้ตรัสเรื่องนี้ว่า

“ภิกษุทั้งหลาย อายุของมนุษย์ทั้งหลายนี้น้อยนัก จำต้องไปสู่สัมปรายภพ ควรทำกุศล ควรประพฤติพรหมจรรย์ สัตว์ผู้เกิดมาแล้วจะไม่ตายไม่มี ภิกษุ ทั้งหลาย คนที่มีชีวิตอยู่ได้นานก็อยู่ได้เพียง ๑๐๐ ปี หรือจะอยู่เกินไปบ้างก็มีน้อย”

ครั้งนั้น มารผู้มีบาปเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับแล้ว ได้กราบทูล พระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า

วันคืนไม่ล่วงไป ชีวิตไม่ดับไป

อายุหมุนตามสัตว์ทั้งหลาย

ดุจกงล้อหมุนตามทูบรถ ฉะนั้น

ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคทรงทราบว่า “นี้คือมารผู้มีบาป” จึงตรัสกับมาร ผู้มีบาปด้วยพระคาถาว่า

วันคืนล่วงไป ชีวิตดับไป

อายุของสัตว์ทั้งหลายสิ้นไป

เหมือนน้ำในแม่น้ำน้อยสิ้นไป ฉะนั้น ๑-

ครั้งนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า “พระผู้มีพระภาคทรงรู้จักเรา พระสุคต ทรงรู้จักเรา” จึงหายตัวไป ณ ที่นั้นเอง

ทุติยอายุสูตรที่ ๑๐ จบ

วรรคที่ ๑ จบ

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ตโปกัมมสูตร ๒. นาคสูตร

๓. สุภสูตร ๔. ปฐมมารปาสสูตร

๕. ทุติยมารปาสสูตร ๖. สัปปสูตร

๗. สุปติสูตร ๘. นันทนสูตร

๙. ปฐมอายุสูตร ๑๐. ทุติยอายุสูตร

@เชิงอรรถ :

@๑ ดู ขุ.เถร. (แปล) ๒๖/๑๔๕/๓๕๓