บทว่า สญฺญา มนสิการา ได้แก่ สัญญาและมนสิการ.

บทว่า สมุทาจรนฺติ ได้แก่ ย่อมเป็นไป.

ได้ยินว่า ทุติยฌานของพระเถระยังไม่ช่ำชอง เมื่อเป็นเช่นนั้น พอท่านออกจากทุติยฌานนั้นแล้ว วิตกวิจารไม่ตั้งขึ้นโดยที่สงบไป. ทุติยฌานก็ดี สัญญาและมนสิการก็ดีของพระเถระนั้นได้เป็นไปในส่วนแห่งความเสื่อมทั้งนั้น. เมื่อจะทรงแสดงทุติยฌานนั้น จึงตรัสอย่างนี้.

บทว่า สณฺฐเปหิ ได้แก่ ตั้งอยู่โดยชอบ.