บทว่า ปาณาติปาตปจฺจยา เพราะปาณาติบาตเป็นปัจจัย ได้แก่เพราะกรรมคือปาณาติบาตเป็นเหตุ.

สองบทว่า ภยํ เวรํ ภัย เวร โดยเนื้อความเป็นอันเดียวกัน.

และขึ้นชื่อว่า เวรนี้มี ๒ อย่าง คือ เวรภายนอก ๑ เวรภายใน ๑.

ก็เมื่อบิดาของคนคนหนึ่งถูกบุคคลหนึ่งฆ่าตาย เขาจึงคิดว่า "ข่าวว่า บิดาของเราถูกผู้นี้ฆ่าตายเสียแล้ว แม้เราก็จักฆ่ามันให้ตายเหมือนกัน" ดังนี้ จึงเอาศัสตราพกติดตัวไป. เจตนาอันเป็นเหตุก่อเวร อันเกิดขึ้นแล้วในภายในของผู้นั้น นี้ชื่อว่าเวรภายนอก.