ส่วนบุคคลนอกนี้เกิดความคิดว่า "ข่าวว่า บุคคลนี้เที่ยวเพื่อจะฆ่าเรา เรานี่แหละจักฆ่ามันก่อน" นี้ชื่อว่าเวรภายใน.

แม้เวรทั้ง ๒ อย่างนี้ก็จัดเป็นเวรในปัจจุบันนั่นเอง.

ส่วนความจงใจที่เกิดขึ้นแก่นายนิรยบาลผู้เห็นเขาเกิดในนรกถือค้อนเหล็กอันลุกโพลงด้วยคิดว่า "เราจักฆ่ามัน" นี้เป็นเวรภายนอก อันจะมีในภายหน้า. ผู้ที่มีความคิดมาว่า ผู้นั้นเกิดความจงใจขึ้นว่า ผู้นี้มาเพื่อจะประหารเราผู้ไม่มีความผิด เรานี่แหละจักฆ่ามันก่อน. นี้ชื่อว่าเวรภายใน อันจะมีในภายหน้า.

อนึ่ง เวรที่เป็นภายนอกนี้นั้น ในอรรถกถา ท่านเรียกว่า "เวรส่วนบุคคล."