บทว่า ไม่ยึดมั่นอะไรๆ ในโลก ได้แก่ ไม่ยึดมั่น คือถือมั่นธรรมอะไรๆ ในโลก.

บทว่า เมื่อไม่ยึดมั่น ก็ไม่สะดุ้งกลัว อธิบายว่า เมื่อไม่ยึดมั่น เมื่อไม่ถือมั่น ก็ย่อมไม่สะดุ้งเพราะตัณหา ไม่สะดุ้งเพราะกลัว. ความว่า ย่อมไม่อยาก ไม่กลัว.

บทว่า เฉพาะตัวเท่านั้น ได้แก่ ย่อมปรินิพพานด้วยตนเองเท่านั้นแหละ ไม่ปรินิพพานเพราะอานุภาพของผู้อื่น.

ถามว่า เพราะเหตุไร พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงทรงเริ่มคำนี้ว่า ภิกษุนั้น ถ้าเสวยสุขเวทนา.