บทว่า อญฺชสํ เป็นไวพจน์แห่งมรรคนั่นเอง.

บทว่า อุทาปคตํ ได้แก่ ประกอบด้วยวัตถุคือกำแพง อันได้โวหารว่าอาปคตะเพราะยกขึ้นจากบ่อน้ำ.

บทว่า รมณียํ ได้แก่ เป็นที่รื่นรมย์ด้วยความพร้อมมูลแห่งประตูทั้ง ๔ โดยรอบ และสิ่งของต่างๆ ในภายใน.

บทว่า มาเปหิ ความว่า จงส่งมหาชนไปให้อยู่กัน.