พวกภิกษุผู้ธรรมกถึกย่อมห้อมล้อมพระเถระนั้น ด้วยคิดว่า เราจักถามอารมณ์นั้นๆ ในความย่อพิสดาร ยากง่ายและถ้อยคำไพเราะเป็นต้นแห่งธรรมกถาด้วยประการฉะนี้ แม้พระเถระนั้นย่อมบอกนัยธรรมกถานั้นอย่างนี้แก่ภิกษุเหล่านั้นว่า ผู้มีอายุ ธรรมดาพระธรรมกถึกควรเริ่มต้นการพรรณนาคุณบริษัท ในท่ามกลางควรประกาศสุญญตธรรม ที่สุดควรถือเอายอดด้วยอำนาจสัจจะ ๔ เพราะเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่า สพฺเพ โข เอเต ภิกฺขเว ภิกฺขู ธมฺมกถิกา ดังนี้.

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงตั้งแม้พระอุบาลีเถระไว้ในเอตทัคคะ ในบรรดาภิกษุผู้ทรงวินัยว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุสาวกของเราผู้ทรงวินัย คืออุบาลี เป็นยอด.

พวกภิกษุผู้ทรงวินัยย่อมห้อมล้อมพระเถระนั้น ด้วยคิดว่า เราจักถามอาบัติหนัก อาบัติเบา อาบัติแก้ไขได้ แก้ไขไม่ได้ อาบัติและอนาบัติด้วยประการฉะนี้. แม้พระเถระนั้นย่อมตอบปัญหาที่เขาถามแล้วและถามแล้วแก่ภิกษุเหล่านั้นอย่างนั้นเหมือนกัน. เพราะเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่า สพฺเพ โข เอเต ภิกฺขเว ภิกฺขู วินยธรา ดังนี้.

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงตั้งแม้พระอานนทเถระไว้ในเอตทัคคะ ในบรรดาภิกษุผู้พหูสูตรว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุสาวกของเราผู้พหูสูต คืออานนท์ เป็นยอด.