อนึ่ง บางคราว อาจารย์และอุปัชฌายะทั้งหลายย่อมพูดกับพวกนิสิตอย่างนี้ว่า พวกเหล่านี้ไม่มีความละอาย ไม่มีความเกรงกลัว พูดอะไรกัน ไล่มันไปเสีย.

ก็แต่ท่านปรารถนาความถึงพร้อมด้วยปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธเพื่อศิษย์เหล่านั้น.

เหมือนอย่างว่า วจีประโยคที่เป็นไปเพราะผู้พูดเป็นผู้มีจิตอ่อน ไม่ชื่อว่าผรุสวาจาฉันใด วจีประโยคเป็นไปเพราะผู้พูดเป็นผู้มีคำอ่อนหวาน ไม่ชื่อว่าผรุสวาจา ก็หามิได้ฉันนั้น.

จริงอยู่ คำพูดของผู้ประสงค์จะให้เขาตายว่า ท่านทั้งหลาย จงให้คนนี้นอนเป็นสุขเถิด ไม่ชื่อว่าผรุสวาจาหามิได้. ที่แท้ วาจานั้นต้องเป็นผรุสวาจาแน่ เพราะผู้พูดเป็นผู้มีจิตหยาบ.