ธรรมชาติที่ชื่อว่า อภิชฌา เพราะอรรถว่าเพ่งเล็ง. อธิบายว่า เป็นไปโดยความเป็นผู้มุ่งภัณฑะของผู้อื่น แล้วน้อมไปในภัณฑะนั้น.

อภิชฌานั้นมีลักษณะเพ่งเล็งต่อภัณฑะของผู้อื่นอย่างนี้ว่า ไฉนหนอ สิ่งนี้จะพึงเป็นของๆ เรา ดังนี้. ชื่อว่ามีโทษน้อยและมีโทษมาก เหมือนอทินนาทาน.

อภิชฌานั้นมีองค์ ๒ คือ ภัณฑะของผู้อื่น ๑ การน้อมมาเพื่อตน ๑.

จริงอยู่ เมื่อความโลภซึ่งมีภัณฑะของผู้อื่นเป็นที่ตั้ง แม้เกิดขึ้นแล้ว อภิชฌาลุบุคคลยังไม่น้อมหาเพื่อตน ด้วยคิดว่า ไฉนหนอ ของสิ่งนี้จะพึงเป็นของๆ เราตราบใด กรรมบถก็ยังไม่ขาดตราบนั้น.