เหมือนวิรัติที่เกิดขึ้นแก่จักกนะอุบาสกในเกาะสิงหลฉะนั้น.

ได้ยินว่า ในเวลาจักกนะอุบาสกนั้นเป็นหนุ่มนั่นแล โรคเกิดขึ้นแก่มารดา และหมอบอกว่า ควรได้เนื้อกระต่ายสด จึงจะควร. ลำดับนั้น พี่ชายของเขาใช้นายจักกนะไปด้วยสั่งว่า พ่อ เจ้าจงไป จงเที่ยวไปสู่นาเถิด. เขาไปที่นานั้นแล้ว.

ก็สมัยนั้น กระต่ายตัวหนึ่งมาเพื่อจะกัดกินข้าวกล้าอ่อน. กระต่ายนั้นเห็นนายจักกนะนั้นเข้า จึงวิ่งไปโดยเร็ว ถูกเถาวัลย์พัน ได้ร้องเสียงดังกิริ กิริ.

นายจักกนะไปตามเสียงนั้น ก็จับกระต่ายนั้นไว้แล้ว จึงคิดว่า เราจักผสมยาแก่มารดา. แต่เขาคิดต่อไปอีกว่า ข้อที่เราพึงปลงสัตว์เสียจากชีวิตเพราะเหตุแห่งชีวิตของมารดา หาควรแก่เราไม่. เมื่อเป็นเช่นนั้น จึงปล่อยกระต่ายนั้นไปด้วยคำว่า เจ้าจงไป จงบริโภคหญ้าและน้ำกับกระต่ายในป่าเถิด. ก็เขาถูกพี่ชายถามว่า พ่อ เจ้าได้กระต่ายแล้วหรือ จึงบอกความเป็นไปนั้น. ดังนั้น พี่ชายจึงด่านายจักกนะนั้น.