บทว่า โกฏฺฐาสโต ความว่า เจตนา ๗ ตามลำดับเป็นกรรมบถเท่านั้น ไม่เป็นมูล. ธรรม ๓ ในที่สุดเป็นทั้งกรรมบถ เป็นทั้งมูล.

จริงอยู่ อนภิชฌาเป็นอโลภะ ถึงความเป็นมูล เป็นกุศลมูล. อัพยาบาทเป็นอโทสะ ถึงความเป็นมูล เป็นกุศลมูล. สัมมาทิฏฐิเป็นอโมหะ ถึงความเป็นมูล เป็นกุศลมูล.

บทว่า อารมฺมณโต ความว่า อารมณ์ของปาณานิบาตเป็นต้นนั่นแล ก็เป็นอารมณ์ของกรรมบถเหล่านั้นเหมือนกัน. ชื่อว่าวิรัติจากวัตถุอันจะพึงก้าวล่วงอารมณ์แห่งกรรมบถเหล่านั้น. เหมือนอย่างว่า อริยมรรคที่นิพพานเป็นอารมณ์ ย่อมละกิเลสได้ฉันใด กรรมบถเหล่านั้นมีชีวตินทรีย์เป็นต้นเป็นอารมณ์ พึงทราบว่า ละการทุศีลมีปาณาติบาตเป็นต้นได้ฉันนั้น.

บทว่า เวทนาโต ความว่า เวทนาทั้งปวงเป็นสุขเวทนาหรือมัชฌัตตเวทนา. ชื่อว่าเวทนาถึงกุศลย่อมไม่มี.