๙. ทุติยสูจิโลมสุตฺตวณฺณนา

[๒๑๐] ทุติเย สูจิโลมวตฺถุสฺมึ สูจิโกติ ๒- เปสุญฺญการโก. โส กิร มนุสฺเส อญฺญมญฺญญฺจ ภินฺทิ, ราชกุเล จ "อิมสฺส อิทํ นาม อตฺถิ, อิมินา จ ๓- อิทํ นาม กตนฺ"ติ สูเจตฺวา สูเจตฺวา อนยพฺยสนํ ปาเปสิ. ตสฺมา ยถา เตน สูเจตา มนุสฺสา ภินฺนา, ตถา สูจีหิ เภทนทุกฺขํ ๔- ปจฺจนุโภตุํ กมฺมเมว นิมิตฺตํ กตฺวา สูจิโลมเปโต ชาโต. นวมํ.