@๙ องฺ.จตุกฺก. ๒๑/๒๕๗/๒๗๖, สํ.สฬา. ๑๘/๑๓๑/๘๙ (สฺยา), สํ.ม. ๑๙/๓๘๑/๑๔๓ ภนฺเตติ โข โส ภิกฺขุ ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา"ติอาทีสุ ๑- สมฺปฏิจฺฉเน. "สาธุ สาธุ สาริปุตฺตา"ติอาทีสุ ๒- สมฺปหํสเน.

"สาธุ ธมฺมรุจี ราชา สาธุ ปญฺญาณวา นโร

สาธุ มิตฺตานมทฺทุพฺโภ ๓- ปาปสฺส อกรณํ สุขนฺติ- อาทีสุ ๔- สุนฺทเร. "เตนหิ *- โทณ สาธุกํ สุณาหี"ติอาทีสุ ๕- สาธุกสทฺโทเยว ทฬฺหีกมฺเม, อาณตฺติยนฺติปิ วุจฺจติ. อิธ ปนายํ เอตฺเถว ทฬฺหีกมฺเม อาณตฺติยา จ อตฺโถ เวทิตพฺโพ, สุนฺทรตฺเถปิ วฏฺฏติ. ทฬฺหีกรณตฺเถน หิ "ทฬฺหํ อิมํ ธมฺมํ สุณาถ สุคฺคหิตํ คณฺหนฺตา" , อาณตฺติอตฺเถน "มม อาณตฺติยา สุณาถ" , สุนฺทรตฺเถน "สุนฺทรมิมํ ภทฺทกํ ธมฺมํ สุณาถา"ติ เอตํ ทีปิตํ โหติ. มนสิกโรถาติ อาวชฺเชถ, สมนฺนาหรถาติ อตฺโถ. อวิกฺขิตฺตจิตฺตา หุตฺวา นิสาเมถ, จิตฺเต กโรถาติ อธิปฺปาโย.

อิทาเนตฺถ ตํ สุณาถาติ โสตินฺทฺริยวิกฺเขปนิวารณเมตํ. สาธุกํ มนสิกโรถาติ มนสิกาเร ทฬฺหีกมฺมนิโยชเนน มนินฺทฺริยวิกฺเขปนิวารณํ. ๖- ปุริมํ เจตฺถ พฺยญฺชนวิปลฺลาสคาหนิวารณํ, ปจฺฉิมํ อตฺถวิปลฺลาสคาหนิวารณํ. ปุริเมน จ ธมฺมสฺสวเน นิโยเชติ, ปจฺฉิเมน สุตานํ ธมฺมานํ ธารณุปปริกฺขาสุ. ปุริเมน จ "สพฺยญฺชโน อยํ ธมฺโม, ตสฺมา สวนีโย"ติ ทีเปติ, ปจฺฉิเมน "สาตฺโถ, ตสฺมา มนสิกาตพฺโพ"ติ. สาธุกปทํ วา อุภยปเทหิ โยเชตฺวา "ยสฺมา อยํ ธมฺโม ธมฺมคมฺภีโร จ เทสนาคมฺภีโร จ, ตสฺมา สุณาถ สาธุกํ. ยสฺมา อตฺถคมฺภีโร จ ปฏิเวธคมฺภีโร จ, ตสฺมา สาธุกํ มนสิกโรถา"ติ เอวํ โยชนา เวทิตพฺพา. ๗-