ตสฺมึ จ สมเย สตฺถา ปริสมชฺเฌ อลงฺกตธมฺมาสเน สนฺนิสินฺโน จิตฺตวีชนึ อาทาย อากาสคงฺคํ โอตาเรนฺโต วิย สิเนรุมตฺถกํ ๑- กตฺวา สาครํ นิมฺมเถนฺโต วิย ธมฺมกถํ กเถติ. พฺราหฺมณสฺส ปริสนฺเต ๒- นิสินฺนสฺส ธมฺมํ สุณนฺตสฺส ปฐมยามสฺมึเยว สกลสรีรํ ปูรยมานา ปญฺจวณฺณา ปีติ อุปฺปชฺชิ. โส ปารุตวตฺถํ สงฺฆริตฺวา ๓- "ทสพลสฺส ทสฺสามี"ติ จินฺเตสิ. อถสฺส อาทีนวสหสฺสํ

ตสฺมึ จ สมเย พนฺธุราชา ธมฺมาสนสฺส ปจฺฉโต อนฺโตสาณิยํ นิสินฺโน ธมฺมํ สุณาติ. รญฺโญ จ นาม "ชิตํ เม, ชิตํ เม"ติ สทฺโท อมนาโป โหติ. โส ปุริสํ เปเสสิ "คจฺฉ เอตํ ปุจฺฉ กึ วเทสี"ติ, โส เตน คนฺตฺวา ปุจฺฉิโต "อวเสสา หตฺถิยานาทีนิ อารุยฺห อสิจมฺมาทีนิ คเหตฺวา ปรเสนํ ชินนฺติ, น ตํ อจฺฉริยํ, อหํ ปน ปจฺฉโต อาคจฺฉนฺตสฺส กูฏโคณสฺส มุคฺคเรน สีสํ ภินฺทิตฺวา ตํ ปลาเปนฺโต วิย มจฺเฉรจิตฺตํ มทฺทิตฺวา ๒- ปารุตวตฺถํ ทสพลสฺส อทาสึ, ตํ เม มจฺฉริยํ ชิตนฺ"ติ อาห. ปุริโส คนฺตฺวา ตํ ปวุตฺตึ รญฺโญ อาโรเจสิ. ราชา อาห "อเมฺห ภเณ ทสพลสฺส อนุรูปํ น ชานิมฺหา, พฺราหฺมโณ ปน ชานี"ติ ๓- วตฺถยุคมฺปิ เปเสสิ. ตํ ทิสฺวา พฺราหฺมโณ จินฺเตสิ "อยํ มยฺหํ ตุณฺหี นิสินฺนสฺส ปฐมํ กิญฺจิ อทตฺวา สตฺถุ คุเณ กเถนฺตสฺส อทาสิ, สตฺถุ คุเณ ปฏิจฺจ อุปฺปนฺเนน มยฺหํ โก อตฺโถ"ติ ตมฺปิ วตฺถยุคํ ทสพลสฺเสว อทาสิ. ราชา "กึ พฺราหฺมเณน กตนฺ"ติ ปุจฺฉิตฺวา "ตมฺปิ เตน ๔- วตฺถยุคํ ตถาคตสฺเสว ทินฺนนฺ"ติ สุตฺวา อญฺญานิ เทฺว วตฺถยุคานิ เปเสสิ. โส ตานิปิ อทาสิ. ราชา

เล่มที่ ๑๖ สังยุตตนิกาย นิทานวรรค๓๓๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๑. จีวรสูตร”