เตสุ วยปฺปตฺเตสุ กุมารสฺส วสนคาเม นกฺขตฺตํ สงฺฆุฏฺฐํ, โส มาตรํ อาห "สาฏกํ เม อมฺม เทหิ, นกฺขตฺตํ กีฬิสฺสามี"ติ. สา โธตวตฺถํ นีหริตฺวา อทาสิ. อมฺม ถูลํ อิทนฺติ. อญฺญํ นีหริตฺวา อทาสิ, ตมฺปิ ปฏิกฺขิปิ. อญฺญํ นีหริตฺวา อทาสิ, ตมฺปิ ปฏิกฺขิปิ. อถ นํ มาตา อาห "ตาต ยาทิเส เคเห มยํ ชาตา, นตฺถิ โน ตโต ๒- สุขุมตรสฺส ปฏิลาภาย ปุญฺญนฺ"ติ. ลภนฏฺฐานํ คจฺฉามิ อมฺมาติ. ปุตฺต อหํ อชฺเชว ตุยฺหํ พาราณสีนคเร รชฺชํ ปฏิลาภมฺปิ อิจฺฉามีติ. โส มาตรํ วนฺทิตฺวา อาห "คจฺฉามิ อมฺมา"ติ. คจฺฉ ตาตาติ. เอวํ กิรสฺสา จิตฺตํ อโหสิ "กหํ คมิสฺสติ, อิธ วา เอตฺถ วา เคเห นิสีทิสฺสตี"ติ. โส ปน ปุญฺญนิยาเมน นิกฺขมิตฺวา พาราณสึ คนฺตฺวา อุยฺยาเน มงฺคลสิลาปฏฺเฏ สสีสํ ปารุปิตฺวา นิปชฺชิ. โส จ พาราณสี รญฺโญ กาลกตสฺส สตฺตโม ทิวโส โหติ.

อมจฺจา รญฺโญ สรีรกิจฺจํ กตฺวา ราชงฺคเณ นิสีทิตฺวา มนฺตยึสุ "รญฺโญ เอกาว ธีตา อตฺถิ, ปุตฺโต นตฺถิ, อราชกํ รชฺชํ น ติฏฺฐติ, โก ราชา โหตี"ติ มนฺเตตฺวา "ตฺวํ โหหิ, ตฺวํ โหหี"ติ. ปุโรหิโต อาห "พหุํ โอโลเกตุํ น วฏฺฏติ, ปุสฺสรถํ ๓- วิสฺสชฺเชมา"ติ. เต กุมุทวณฺเณ จตฺตาโร สินฺธเว โยเชตฺวา ปญฺจวิธํ ราชกกุธภณฺฑํ เสตจฺฉตฺตํ จ รถสฺมึเยว ฐเปตฺวา รถํ วิสฺสชฺเชตฺวา ปจฺฉโต ปาจีนทฺวาเรน นิกฺขมิตฺวา อุยฺยานาภิมุโข อโหสิ, "ปริจฺจเยน อุยฺยานาภิมุโข ตูริยานิ ปคฺคณฺหาเปสุํ.

@๒ ฉ.ม.,อิ. อิโต ๓ ฉ.ม. ผุสฺสรถํ รโถ คจฺฉติ, นิวตฺเตมา"ติ เกจิ อาหํสุ. ปุโรหิโต "มา นิวตฺตยิตฺถา"ติ อาห. รโถ กุมารํ ปทกฺขิณํ กตฺวา อาโรหนสชฺโช หุตฺวา อฏฺฐาสิ. ปุโรหิโต ปารุปนกณฺณํ อปเนตฺวา ปาทตลานิ โอโลเกนฺโต "ติฏฺฐตุ อยํ ทีโป, ทฺวิสหสฺสทีปปริวาเรสุ จตูสุ ทีเปสุ เอส รชฺชํ กาตุํ ยุตฺโต"ติ วตฺวา "ปุนปิ ตูริยานิ ปคฺคณฺหถ ปุนปิ ปคฺคณฺหาถา"ติ ติกฺขตฺตุํ ตูริยานิ ปคฺคณฺหาเปสิ.

เล่มที่ ๑๖ สังยุตตนิกาย นิทานวรรค๓๔๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๑. จีวรสูตร”