ราชาปิ สีสโต ปฏฺฐาย ตกฺเกน กิลินฺนสรีโร อโหสิ. โส สรีรํ อุพฺพฏฺฏาเปตฺวา อุยฺยานโปกฺขรณิยํ นฺหายิตฺวา อลงฺกตสรีโร นครํ ปวิสนฺโต ปุน ตํ อทฺทส, ทิสฺวา "อยํ โส อเมฺหหิ ทิฏฺฐมหลฺลโก ปุน ทิสฺสติ, วาเรถ วาเรถ นนฺ"ติ อาห มนุสฺสา "กหํ เทว กหํ เทวา"ติ อิโต จิโต จ วิธาวึสุ. โส ปฐมํ จ ปตฺตวิปฺปการเมว ๔- ปุน ปาปุณิ. ตสฺมึ ขเณ สกฺโก โคเณ จ ยานญฺจ อนฺตรธาเปตฺวา อากาเส ฐตฺวา อาห "อนฺธพาล ตฺวํ มยิ `ตกฺกวาณิชโก เอโส'ติ สญฺญํ กโรสิ, สกฺโกหํ เทวราชา, `ตเวตํ ปาปกิริยํ นิวาเรสฺสามี'ติ

@๓ สี. ปาเชนฺโต ๔ ฉ.ม.,อิ. โส ปฐมวิปฺปการเมว อาคโต, มา ปุน เอวรูปํ อกาสี"ติ สนฺตชฺเชตฺวา อคมาสิ. อิมินา กมฺเมน โส ทุพฺพณฺโณ อโหสิ.

วิปสฺสีสมฺมาสมฺพุทฺธกาเล ปเนส จิตฺตปตฺตโกกิโล นาม หุตฺวา เขเม มิคทาเย วสนฺโต เอกทิวสํ หิมวนฺตํ คนฺตฺวา มธุรํ อมฺพผลํ ตุณฺเฑน คเหตฺวา อาคจฺฉนฺโต ภิกฺขุสํฆปริวารํ สตฺถารํ ทิสฺวา จินฺเตสิ "อหํ อญฺเญสุ ทิวเสสุ ริตฺตโก ตถาคตํ ปสฺสามิ อชฺช ปน เม อิมํ อมฺพปกฺกํ อตฺถิ, ทสพลสฺส ตํ ทสฺสามี"ติ โอตริตฺวา อากาเส จรติ. สตฺถา ตสฺส จิตฺตํ ญตฺวา อุปฏฺฐากํ โอโลเกสิ. โส ปตฺตํ นีหริตฺวา ทสพลํ วนฺทิตฺวา สตฺถุ หตฺเถ ฐเปสิ. โกกิโล ทสพลสฺส ปตฺเต อมฺพปกฺกํ ปติฏฺฐาเปสิ. สตฺถา ตตฺเถว นิสีทิตฺวา ตํ ปริภุญฺชิ. โกกิโล ปสนฺนจิตฺโต ปุนปฺปุนํ ทสพลสฺส คุเณ อาวชฺเชตฺวา ทสพลํ วนฺทิตฺวา อตฺตโน กุลาวกํ คนฺตฺวา สตฺตาหํ ปีติสุเขเนว วีตินาเมสิ. อิมินาสฺส ๑- กมฺเมน สโร มธุโร อโหสิ.

เล่มที่ ๑๖ สังยุตตนิกาย นิทานวรรค๔๓๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๖. ภัททีสูตร”