tesaṃ tvaṃ vārijo seṭṭho muñca rodantiyā pajan"ti.

Mātugāmasaddo nāma purise khobhetvā tiṭṭhati, tasmā so gahaṇaṃ sithilaṃ akāsi. Hatthipoto vegena ubho pāde ukkhipitvā taṃ piṭṭhiyaṃ akkami.

Atha naṃ dantehi vijjhitvā ukkhipitvā thale chaḍḍetvā tuṭṭharavaṃ ravi. Atha naṃ hatthino ito cito ca āgantvā maddiṃsu. Tassa eko aḷo paṭikkamitvā pati, taṃ sakko devarājā gahetvā gato.

Itaro pana aḷo vātātapena sukkhitvā pakkalākhārasavaṇṇo ahosi, so deve vuṭṭhe udakoghena vuyhanto dasabhātikānaṃ rājūnaṃ uparisote jālaṃ pasārāpetvā gaṅgāya kīḷantānaṃ āgantvā jāle laggi. Te kīḷāpariyosāne jālamhi ukkhipiyamāne taṃ disvā pucchiṃsu "kiṃ etan"ti. Kuḷīraaḷo sāmīti. "na sakkā esa ābharaṇatthāya upanetuṃ, pariyonandhāpetvā bheriṃ karissāmā"ti pariyonandhāpetvā pahariṃsu, saddo dvādasayojanaṃ nagaraṃ avatthari. Tato āhaṃsu "na sakkā idaṃ divase divase vādetuṃ, chaṇadivasatthāya maṅgalabherī hotū"ti maṅgalabheriṃ akaṃsu. Tasmiṃ vādite mahājanā anhāyitvā apilandhitvā hatthiyānādīni āruyha sīghaṃ sannipatanti. Iti mahājanaṃ pakkositvā viya ānetīti ānakotvevassa nāmaṃ ahosi.

เล่มที่ ๑๖ สังยุตตนิกาย นิทานวรรค๔๒๒

ที่มาและฉบับอื่นของ “๗. อาณิสูตร”