บทว่า อาปชฺเชยฺย ได้แก่ พึงให้กรรมย่อยยับไปแล้วถึงความเจริญเป็นต้นโดยความเป็นธรรมชาติสามารถรั้งปฏิสนธิมาได้. เหตุในการไม่ถือเอาบทว่า วิญฺญาณูปายํ ท่านได้กล่าวไว้แล้วนั่นแล.

บทว่า โวจฺฉิชฺชตารมฺมณํ ความว่า อารมณ์ย่อมขาดลง เพราะความไม่สามารถรั้งปฏิสนธิมา.

บทว่า ปติฏฺฐา วิญฺญาณสฺส ความว่า กรรมวิญญาณย่อมไม่มีที่ตั้งอาศัย.

บทว่า ตทปฺปติฏฺฐิตํ ตัดบทเป็น ตํ อปฺปติฏฺฐิตํ.