บทว่า ภคฺเคสุ ได้แก่ ในชนบทมีชื่ออย่างนี้.

บทว่า สุํสุมารคิเร ได้แก่ ในนครชื่อสุงสุมารคิระ เล่ากันมาว่า เมื่อสร้างนครนั้น จระเข้ร้อง ฉะนั้น คนทั้งหลายจึงตั้งชื่อนครนั้นว่า สุงสุมารคิระ.

บทว่า เภสกฬาวเน ความว่า ในป่าที่ได้ชื่ออย่างนี้ เพราะยักษิณีชื่อเภสกฬาสิงอยู่ ป่านั้นแหละ เรียกว่ามิคทายะ เพราะเป็นที่ให้อภัยแก่หมู่เนื้อ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงอาศัยนครนั้นในชนบทนั้น ประทับอยู่ในไพรสณฑ์นั้น.

บทว่า นกุลปิตา ได้แก่ เป็นบิดาของทารกชื่อนกุละ.