กลฺยาณมิตฺโต ทฬฺหภิตฺติ จ โหติ

ทุกฺขิตสฺส สกฺกจฺจํ ๓- กโรติ กิจฺจํ

ตถาวิธํ สปฺปุริสํ วทนฺตี"ติ. ๔-

"กลฺยาณมิตฺโต ทฬฺหภตฺติ จ โหตี"ติ เอตฺตาวตา หิ พุทฺธสาวโก วุตฺโต, กตญฺญุตาทีหิ ปจฺเจกพุทฺธพุทฺธาติ. อิทานิ โย เตสํ อริยานํ อทสฺสนสีโล, น จ ทสฺสเน สาธุการี, โส "อริยานํ อทสฺสาวี"ติ เวทิตพฺโพ. โส จ จกฺขุนา อทสฺสาวี, ญาเณน อทสฺสาวีติ ทุวิโธ. เตสุ ญาเณน อทสฺสาวี อิธ อธิปฺเปโต. มํสจกฺขุนา หิ ทิพฺพจกฺขุนา วา อริยา ทิฏฺฐาปิ อทิฏฺฐาว โหนฺติ เตสํ จกฺขูนํ วณฺณมตฺตคฺคหณโต น อริยภาวโคจรโต โสณสิงฺคาลาทโยปิ จกฺขุนา อริเย ปสฺสนฺติ, น จ เต ๕- อริยานํ ทสฺสาวิโน.

เล่มที่ ๑๗ สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. นกุลปิตาสูตร”