บทว่า ปปญฺจยนฺตา อุปยนฺติ ความว่า ยินดีธรรมเป็นเครื่องเนิ่นช้า ย่อมเข้าถึงวัฏฏะ.

บทว่า สญฺญิโน ได้แก่ สัตว์ผู้มีสัญญา.

บทว่า มโนมยํ เคหสิตญฺจ สพฺพํ ความว่า จิตสำเร็จด้วยใจอันอาศัยเรือนคือกามคุณ ๕ ทั้งปวงนั่นเอง.

บทว่า ปนุชฺช แปลว่า บรรเทา คือนำออก.