บทว่า สุขเวทนิยํ ผสฺสํ ได้แก่ ผัสสะอันเป็นปัจจัยแก่สุขเวทนาอันสัมปยุตด้วยจักขุวิญญาณในชวนกาล ด้วยอำนาจอุปนิสสยปัจจัย.

บทว่า สุขา เวทนา ได้แก่ สุขเวทนา อาศัยผัสสะอย่างหนึ่งเกิดขึ้นในชวนะ.

แม้ในบทที่เหลือ ก็นัยนี้เหมือนกัน

ดังนั้น พระองค์จึงตรัสธาตุ ๒๓ ในพระสูตรนี้.