บทว่า มนฺตา สีลพฺพตํ ตโป ได้แก่ มนต์และวัตร กล่าวคืออาการของแพะ และอาการของโค ท่านกล่าวว่านี้เป็นตปะของพราหมณ์ในบัดนี้.

บทว่า กุหนา วงฺกทณฺฑา จ ความว่า ความหลอกลวง คือโทษที่ปกปิด เหมือนคูถที่ถูกปิดบังไว้และไม้เท้าคดคือไม้มีกิ่งคด ที่ถือเอาจากต้นมะเดื่อต้นทองกวาวและต้นมะตูมอย่างใดอย่างหนึ่ง.

บทว่า อุทกา จ มนานิ จ ได้แก่ ลูบหน้าด้วยน้ำ.

ด้วยบทว่า วณฺณา เอเต พฺราหฺมณานํ พระเถระแสดงภัณฑะเหล่านั้นว่า วรรณะอันเป็นเครื่องปริกขารของพวกพราหมณ์.