พระสุตตันตปิฎก · ๑. โยคักเขมีวรรค
๖. สังโยชนสูตร
เล่มที่ ๑๘ · ข้อ ๑๕๙ · บรรทัด ๒๒๙๔
อ่านเนื้อความ
ตัวบทข้างล่างคัดมาจาก 84000.org ตามตำแหน่งที่ระบุไว้ข้างบน สลับฉบับได้จากปุ่ม ส่วนอรรถกถาและฉบับมหาจุฬาฯ อยู่ที่ต้นทาง
[๑๕๙] ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงธรรมเป็นเหตุแห่งสังโยชน์และสังโยชน์ เธอทั้งหลายจงฟัง ก็ธรรมที่เป็นเหตุแห่งสังโยชน์และสังโยชน์เป็นไฉนธรรมที่เป็นเหตุแห่ง สังโยชน์และสังโยชน์นั้น คือ จักษุเป็นธรรมอันเป็นเหตุแห่งสังโยชน์ ความกำหนัดด้วย อำนาจความพอใจในจักษุนั้น เป็นสังโยชน์ในจักษุนั้น ฯลฯ ใจเป็นธรรมอันเป็นเหตุแห่งสังโยชน์ ความกำหนัดด้วยอำนาจความพอใจในใจนั้น เป็นสังโยชน์ในใจนั้น ดูกรภิกษุทั้งหลาย นี้เรา เรียกว่า ธรรมเป็นเหตุแห่งสังโยชน์และสังโยชน์ ฯ จบสูตรที่ ๖ อุปาทานสูตร
ฉบับหลวง เล่มที่ ๑๘ ข้อ ๑๕๙ หน้าที่ ๙๒ · ที่มา 84000.org
หัวข้ออื่นใน๑. โยคักเขมีวรรค
- ๑. โยคักเขมีสูตรข้อ ๑๕๒ · บรรทัด ๒๑๖๘
- ๒. อุปาทายสูตรข้อ ๑๕๓ · บรรทัด ๒๑๘๕
- ๓. ทุกขสูตรข้อ ๑๕๔ · บรรทัด ๒๒๑๓
- ๔. โลกสูตรข้อ ๑๕๖ · บรรทัด ๒๒๓๕
- ๕. เสยยสูตรข้อ ๑๕๘ · บรรทัด ๒๒๖๒
- ๗. อุปาทานสูตรข้อ ๑๖๐ · บรรทัด ๒๓๐๓
- ๘. อปริชานสูตร ที่ ๑ข้อ ๑๖๑ · บรรทัด ๒๓๑๒
- ๙. อปริชานสูตร ที่ ๒ข้อ ๑๖๒ · บรรทัด ๒๓๒๔
- ๑๐. อุปัสสุติสูตรข้อ ๑๖๓ · บรรทัด ๒๓๓๑