ในอุเบกขาสัมโพชฌงค์มีวินิจฉัยเช่นเดียวกับสติสัมโพชฌงค์แล.

ในพระสูตรนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสโพชฌงค์คลุกเคล้ากันไป.

โพชฌงค์เหล่านี้คือ สติ วิจยะและอุเบกขาในธรรมในภายในเหล่านั้น ชื่อว่าโลกิยะ เพราะมีขันธ์ของตนเป็นอารมณ์ ความเพียรทางกายยังไม่ถึงมรรคก็อย่างนั้น.

ก็เพราะไม่มีวิตกและวิจาร ปีติและสมาธิเป็นรูปาวจร แม้ก็จริง ถึงอย่างนั้น ในรูปาวจรจะไม่ได้โพชฌงค์ ดังนั้น ก็เป็นโลกุตระอยู่นั่นเอง. พระเถระเหล่าใดย่อมยกสัมโพชฌงค์ขึ้นแสดงในพรหมวิหารและในฌานที่เป็นบาทของวิปัสสนาเป็นต้น ตามมติของพระเถระเหล่านั้น โพชฌงค์ก็เป็นรูปาวจรบ้าง อรูปาวจรบ้าง.