อีกอย่างหนึ่ง คำว่า ตุลํ (แปลว่า ชั่งก็ได้) ได้แก่ ทรงชั่งอยู่ คือทรงพิจารณาอยู่.

คำว่า สิ่งที่ชั่งไม่ได้และความเกิดพร้อม ได้แก่ นิพพานและภพ.

คำว่า ธรรมอันปรุงแต่ภพ ได้แก่ กรรมที่ให้ถึงภพ.

คำว่า พระมุนีได้ทรงปลงแล้ว คือ พระพุทธมุนีได้ทรงชั่งโดยนัยเป็นต้นว่า ขันธ์ ๕ ไม่เที่ยง ความดับขันธ์ ๕ ได้สนิทเป็นนิพพาน เป็นของเที่ยง ทรงเห็นโทษในภพ และเห็นอานิสงส์ในพระนิพพานแล้ว ได้ทรงปลงตัวปรุงแต่ภพอันเป็นรากเหง้าของขันธ์ ๕ เสีย ด้วยอริยมรรคอันทำความสิ้นกรรมที่ตรัสไว้อย่างนี้ว่า เป็นไปเพื่อสิ้นกรรม คือ ภวสังขาร อย่างไร ทรงยินดีภายในมีพระหฤทัยตั้งมั่น ได้ทรงทำลายแล้ซึ่งข่าย คือ กิเลสอันเกิดในตน เหมือนนักรบผู้ยิ่งใหญ่ทำลายเกราะฉะนั้น.