พราหมณสูตร
๔. ชาณุสฺโสณิพฺราหฺมณสุตฺตวณฺณนา
[๔] จตุตฺเถ สพฺพเสเตน วฬวาภิรเถนาติ สกลเสเตน จตูหิ วฬวาหิ ยุตฺตรเถน. โส กิร สพฺโพ สจกฺกปญฺชรกุพฺพโร ๒- รชตปริกฺขิตฺโต โหติ. รโถ จ นาเมส ทุวิโธ โหติ โยธรโถ อลงฺการรโถติ. ตตฺถ โยธรโถ จตุรสฺสสณฺฐาโน โหติ นาติมหา ทฺวินฺนํ ติณฺณํ วา ชนานํ คหณสมตฺโถ, อลงฺการรโถ มหา โหติ ทีฆโต ทีโฆ จ ปุถุลโต ปุถุโล ๓- , ตตฺถ ฉตฺตคาหโก วาลวีชนีคาหโก ตาลปณฺณคาหโกติ ๔- เอวํ อฏฺฐ วา ทส วา สุเขเนว ฐาตุํ วา นิสีทิตุํ วา นิปชฺชิตุํ วา สกฺโกนฺติ, อยมฺปิ อลงฺการรโถเยว.
เสตา สุทํ อสฺสาติ เสตา ๕- วฬวา ปกติยา เสตวณฺณาว. เสตาลงฺการาติ ปสาธนํ เตสํ รชตมยํ อโหสิ. เสโต รโถติ รโถปิ วุตฺตนเยเนว รชตปริกฺขิตฺตตฺตา ตตฺถ ตตฺถ ทนฺตกมฺมขจิตตฺตา จ เสโตว. เสตปริวาโรติ ยถา อญฺเญ รถา สีหจมฺมปริวาราปิ โหนฺติ, พฺยคฺฆจมฺมปริวาราปิ ปณฺฑุกมฺพลปริวาราปิ โหนฺติ,