สัทธาสูตร

๑๐. อาปณสุตฺตวณฺณนา

[๕๒๐] ทสเม อิเม โข เต ธมฺมาติ อุปริ สห วิปสฺสนาย ตโย มคฺคา. เย เม ปุพฺเพ สุตาว อเหสุนฺติ เย ธมฺมา มยา ปุพฺเพ "อรหตฺตผลินฺทฺริยํ นาม อตฺถี"ติ กเถนฺตานํเยว สุตา อเหสุํ. กาเยน จ ผุสิตฺวาติ นามกาเยน จ ผุสิตฺวา ปฏิลภิตฺวา. ปญฺญาย จ อติวิชฺฌ ปสฺสามีติ ปจฺจเวกฺขณปญฺญาย จ อติวิชฺฌิตฺวา ปสฺสามิ. ยา หิสฺส ภนฺเต สทฺธาติ อยํ กตรสทฺธา? จตูหิ อินฺทฺริเยหิ สมฺปยุตฺตา สทฺธา เหฏฺฐา กถิตาว, อยํ ปน ปจฺจเวกฺขณสทฺธา. สมฺปยุตฺตสทฺธาหิ มิสฺสกา, ปจฺจเวกฺขณสทฺธา โลกิยาว. เสสํ สพฺพํ อุตฺตานเมวาติ.

ชราวคฺโค ปญฺจโม.

เล่มที่ ๑๙ สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค๒๔๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “สัทธาสูตร”