พระสุตตันตปิฎก · ๒. คิลานวรรค
อริยสูตร
เล่มที่ ๑๙ · ข้อ ๔๓๓ · บรรทัด ๒๕๙๗
อ่านเนื้อความ
ตัวบทข้างล่างคัดมาจาก 84000.org ตามตำแหน่งที่ระบุไว้ข้างบน สลับฉบับได้จากปุ่ม ส่วนอรรถกถาและฉบับมหาจุฬาฯ อยู่ที่ต้นทาง
[๔๓๓] ดูกรภิกษุทั้งหลาย โพชฌงค์ ๗ เหล่านี้ อันบุคคลเจริญแล้ว กระทำให้มาก แล้ว ให้เป็นอริยธรรม นำตนออกจากทุกข์ ย่อมนำไปเพื่อความสิ้นทุกข์โดยชอบ แก่ผู้กระทำ ซึ่งโพชฌงค์ ๗ นั้น โพชฌงค์ ๗ เป็นไฉน? คือ สติสัมโพชฌงค์ ฯลฯ อุเบกขาสัมโพชฌงค์ ดูกรภิกษุทั้งหลาย โพชฌงค์ ๗ เหล่านี้แล อันบุคคลเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ให้เป็น อริยธรรม นำตนออกจากทุกข์ ย่อมนำไปเพื่อความสิ้นทุกข์โดยชอบ แก่ผู้กระทำซึ่งโพชฌงค์ ๗ นั้น. จบ สูตรที่ ๙ นิพพานสูตร เจริญโพชฌงค์ ๗ ย่อมเป็นไปเพื่อความหน่าย
ฉบับหลวง เล่มที่ ๑๙ ข้อ ๔๓๓ หน้าที่ ๑๑๐ · ที่มา 84000.org
หัวข้ออื่นใน๒. คิลานวรรค
- ปาณูปมสูตรข้อ ๔๐๙ · บรรทัด ๒๔๕๘
- สุริยูปมสูตร ที่ ๑ข้อ ๔๑๑ · บรรทัด ๒๔๗๒
- สุริยูปมสูตร ที่ ๒ข้อ ๔๑๓ · บรรทัด ๒๔๘๔
- คิลานสูตร ที่ ๑ข้อ ๔๑๕ · บรรทัด ๒๔๙๘
- คิลานสูตร ที่ ๒ข้อ ๔๒๐ · บรรทัด ๒๕๒๓
- คิลานสูตร ที่ ๓ข้อ ๔๒๕ · บรรทัด ๒๕๔๙
- ปารคามีสูตรข้อ ๔๒๙ · บรรทัด ๒๕๖๙
- วิรัทธสูตรข้อ ๔๓๑ · บรรทัด ๒๕๘๕
- นิพพานสูตรข้อ ๔๓๔ · บรรทัด ๒๖๐๖