คำว่า สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ มีความว่า บรรดาสิกขาบทที่จัดเป็น ๓ อย่าง โดยความเป็นอธิศีลสิกขาเป็นต้น สมาทานถือเอาโดยชอบ ได้แก่ รับเอาโดยดี ศึกษาไม่ละทิ้งสิกขาบทนั้นๆ.

นี้ความสังเขปในคำว่า อาจารโคจรสมฺปนฺโน นี้.

ส่วนผู้ต้องการความพิสดารพึงถือเอาในอรรถกถามัชฌิมนิกาย ชื่อปปัญจสูทนี ในอรรถกถาแห่งวิภังคปกรณ์ ชื่อสัมโมหวิโนทนี หรือว่าจากวิสุทธิมัคคปกรณ์.

สุตะของภิกษุนั้นมาก เหตุนั้น ภิกษุนั้นจึงชื่อว่าพหุสสุตะ. ภิกษุใดทรงจำสุตะไว้ เหตุนั้น ภิกษุนั้นจึงชื่อว่าสุตธระ. อธิบายว่า คำที่ภิกษุนั้นได้ฟังชื่อว่าพหุสสุตะ, สุตะนั้นไม่ใช่แต่สักว่าฟังอย่างเดียว, โดยที่แท้ ย่อมทรงสุตะนั้นด้วย. สุตะสั่งสมในภิกษุนั้น ดุจรัตนะที่เก็บไว้ในหีบ เหตุนั้น ภิกษุนั้นจึงชื่อว่ามีการสั่งสมสุตะ. ด้วยบทนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงความไม่เสื่อมสูญไปแม้โดยกาลนาน แห่งสุตะที่ภิกษุนั้นทรงไว้ ดุจรัตนะที่เก็บรักษาไว้ในหีบ ฉะนั้น.