สิกขาบทที่ ๑ เรื่องภิกษุชาวรัฐอาฬวี

{๘๙} เสนาสนวคฺคสฺส ปฐมสิกฺขาปเท ฯ อนาทิยนฺโตติ ตสฺสา วจนํ อคฺคณฺหนฺโต ฯ ทารกสฺส พาหุํ อาโกฏฺเฏสีติ อุกฺขิตฺตผรสุํ นิคฺคเหตุํ อสกฺโกนฺโต มนุสฺสานํ จกฺขุวิสยาติกฺกนฺเต จาตุมฺมหาราชสนฺติกา ลทฺเธ รุกฺขฏฺฐกทิพฺพวิมาเน นิปนฺนสฺส ทารกสฺส พาหุํ ถนมูเลเยว ฉินฺทิ ฯ น โข ปเนตํ ปฏิรูปนฺติ อาทิมฺหิ อยํ สงฺเขปวณฺณนา ฯ หิมวนฺเต กิร ปกฺขทิวเสสุ เทวตาสนฺนิปาโต โหติ ตตฺถ รุกฺขธมฺมํ ปุจฺฉนฺติ ตฺวํ รุกฺขธมฺเม ฐิตา น ฐิตาติ ฯ รุกฺขธมฺโม นาม รุกฺเข ฉิชฺชมาเน รุกฺขเทวตาย มโนปโทสสฺส อกรณํ ฯ ตตฺถ ยา เทวตา รุกฺขธมฺเม อฏฺฐิตา โหติ สา เทวตา สนฺนิปาตํ ปวิสิตุํ น ลภติ ฯ อิติ สา เทวตา อิมญฺจ รุกฺขธมฺเม อฏฺฐานปจฺจยํ อาทีนวํ อทฺทส ภควโต จ สมฺมุขา สุตปุพฺพธมฺมเทสนานุสาเรน ตถาคตสฺส ฉทฺทนฺตาทิกาเล ปุพฺพจริตํ อนุสฺสริ ฯ เตนสฺสา เอตทโหสิ นโข ปเนตํ ปฏิรูปํ ฯเปฯ ชีวิตา โวโรเปยฺยนฺติ ฯ ยนฺนูนาหํ ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจยฺยนฺติ อิทํ ปนสฺสา อยํ ภิกฺขุ สปิติโก ปุตฺโต อทฺธา ภควา อิมสฺส อิมํ อชฺฌาจารํ สุตฺวา มริยาทํ พนฺธิสฺสติ สิกฺขาปทํ ปญฺญาเปสฺสตีติ อิติ ปฏิสญฺจิกฺขนฺติยา อโหสิ ฯ สจชฺช ตฺวํ เทวเตติ สเจ อชฺช ตฺวํ เทวเต ฯ ปสเวยฺยาสีติ ชเนยฺยาสิ อุปฺปาเทยฺยาสิ ฯ เอวญฺจ ปน วตฺวา ภควา ตํ เทวตํ สญฺญาเปนฺโต

โย เว อุปฺปติตํ โกธํ รถํ ภนฺตํว ธารเย

ตมหํ สารถึ พฺรูมิ รสฺมิคฺคาโห อิตโร ชโนติ ๑- อิมํ คาถํ อภาสิ ฯ คาถาปริโยสาเน สา เทวตา โสตาปตฺติผเล ปติฏฺฐาสิ ฯ ปุน ภควา สมฺปตฺตปริสาย ธมฺมํ เทเสนฺโต

โย เว อุปฺปติตํ วิเนติ โกธํ

เล่มที่ ๒ มหาวิภังค์ ภาค ๒๑๐๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “สิกขาบทที่ ๑ เรื่องภิกษุชาวรัฐอาฬวี”