พระวินัยปิฎก

มหาวิภังค์ ภาค ๒

mahāvibhaṅga II

เล่มที่ ๒ · อรรถกถาบาลี อักษรโรมัน

นิสสัคคิยปาจิตตีย์จนถึงเสขิยวัตร

สิกขาบทที่ ๑ เรื่องพระฉัพพัคคีย์

tiṃsakakaṇḍavaṇṇanā

tiṃsa nissaggiyā dhammā ye vuttā samitāvinā

tesaṃ dāni karissāmi apubbapadavaṇṇanaṃ.

{459} Tena samayena buddho bhagavā vesāliyaṃ viharati gotamake cetiye tena kho pana samayena bhagavatā bhikkhūnaṃ ticīvaraṃ anuññātaṃ hotīti cīvaranti antaravāsako uttarāsaṅgo saṅghāṭīti idaṃ cīvarattayaṃ paribhuñjituṃ anuññātaṃ hoti. Yattha panetaṃ anuññātaṃ yadā ca anuññātaṃ yena ca kāraṇena anuññātaṃ taṃ sabbaṃ cīvarakkhandhake jīvakavatthusmiṃ āgatameva. Aññeneva ticīvarena gāmaṃ pavisantīti yena vihāre acchanti nahānañca otaranti tato aññena. Evaṃ divase divase nava cīvarāni dhārenti. {460} Uppannaṃ hotīti idaṃ anuppaññattiyā dvāraṃ dadamānaṃ paṭilābhavasena uppannaṃ hoti no nipphattivasena. Āyasmato sārīputtassa dātukāmo hotīti āyasmā kira ānando bhagavantaṃ ṭhapetvā añño evarūpo guṇavisiṭṭho puggalo natthīti sārīputtassa guṇabahumānena āyasmantaṃ sārīputtaṃ mamāyati. So sadāpi manāpaṃ cīvaraṃ labhitvā rajitvā kappabinduṃ katvā therasseva deti. Purebhatte paṇītaṃ yāgukhajjakaṃ vā piṇḍapātaṃ vā labhitvā therasseva

เล่มที่ ๒ มหาวิภังค์ ภาค ๒๑

ที่มาและฉบับอื่นของ “สิกขาบทที่ ๑ เรื่องพระฉัพพัคคีย์”