Kārāpetabbaṃ. Ekābaddhaṃ hoti. Kaṭāhaṃpi kātuṃ vaṭṭati.

Asañciccāti pāsāṇarukkhādīni vā pavaṭṭentassa sākhā vā kaḍḍhantassa kattaradaṇḍena vā bhūmiṃ paharitvā gacchantassa tiṇādīni chijjanti. Tāni tena chindissāmīti evaṃ sañcicca acchinnattā asañcicca chinnāni nāma honti. Iti asañcicca chindantassa anāpatti. Asatiyāti aññāvihito kenaci saddhiṃ kiñci kathento pādaṅguṭṭhena vā hatthena vā tiṇaṃ vā lataṃ vā chindanto tiṭṭhati. Evaṃ asatiyā chindantassa anāpatti. Ajānantassāti ettha abbhantare bījagāmoti vā bhūtagāmoti vā na jānāti chindāmītipi na jānāti kevalaṃ vatiyā vā palāsapuñje vā nikhādanaṃ vā khanittiṃ vā kuddālaṃ vā saṅgopanatthāya ṭhapeti dayhamānahattho vā aggiṃ pāteti. Tatra ce tiṇādīni chijjanti vā dayhanti vā anāpatti. Manussaviggahapārājikavaṇṇanāyaṃ pana sabbaaṭṭhakathāsu sace bhikkhu rukkhena vā ajjhottharito hoti opāte vā patito sakkā ca hoti rukkhaṃ chinditvā taṃ rukkhaṃ pavaṭṭetvā bhūmiṃ vā khanitvā nikkhamituṃ jīvitahetupi attanā na kātabbaṃ aññena pana bhikkhunā bhūmiṃ vā khanitvā rukkhaṃ vā chinditvā allarukkhato vā daṇḍakaṃ chinditvā taṃ rukkhaṃ pavaṭṭetvā nikkhāmetuṃ vaṭṭati anāpattīti vuttaṃ. Tattha kāraṇaṃ na dissati anujānāmi bhikkhave davadāhe dayhamāne paṭaggiṃ dātuṃ parittaṃ kātunti idaṃ pana ekameva suttaṃ dissati. Sace etassa anulomaṃ

Attano na vaṭṭati aññassa vaṭṭatīti idaṃ nānākaraṇaṃ na sakkā laddhuṃ. Ettha attano atthāya karonto attasinehena akusalacitteneva karoti paro pana kāruññena tasmā anāpattīti ce. Etaṃpi akāraṇaṃ. Kusalacittenāpi hi imaṃ āpattiṃ āpajjati. Sabbaaṭṭhakathāsu pana vuttattā na sakkā paṭisedhetuṃ gavesitabbā ettha yutti aṭṭhakathācariyānaṃ vā saddhāya gantabbanti. Sesaṃ uttānameva.

Tisamuṭṭhānaṃ kāyacittato vācācittato kāyavācācittato ca samuṭṭhāti kiriyā saññāvimokkhaṃ sacittakaṃ paṇṇattivajjaṃ kāyakammaṃ vacīkammaṃ ticittaṃ tivedananti.

เล่มที่ ๒ มหาวิภังค์ ภาค ๒๑๑๒

ที่มาและฉบับอื่นของ “สิกขาบทที่ ๑ เรื่องภิกษุชาวรัฐอาฬวี”